again

posted on 18 Jan 2015 13:34 by jomkwanfull
รู้สึกอยากอัพอีกเอนทรี่
 
คือมันมีงาน มันมีภาระที่ต้องทำแหละ
 
แต่ขี้เกียจ
 
 
เราว่า
 
คนเรานี่แปลกเนอะ
 
ทำไม.. ต้องคิดไปเองด้วย
 
ทำไม.. ต้องยึดติดด้วย
 
ทำไม.. ต้องปล่อยให้สิ่งอื่นมามีอิทธิพลกับเราขนาดนี้
 
ทำไม.. นะทำไม
 
เราถามเพื่อนว่าทำยังไงถึงจะเลิกคิดถึงเค้าสักที ทำยังไงถึงจะเลิกฝันเห็นเค้าทุกคืนสักที
 
ทำไมต้องมาทำตัวหลอกหลอนเราไปทุกที่ด้วย
 
ทำไมต้องทำให้เรามองเห็นเค้าในทุกที่ที่เราไป
 
มองหน้าใครก็เป็นหน้าเค้าไปหมด
 
ใครพูดเรื่องอะไร ก็โยงไปได้หมด
 
เพื่อนบอกว่าใช้เวลา เดี๋ยวก็ดีขึ้น
 
 
เดือนกว่าแล้วนะ
 
เรายังไม่เห็นวี่แววเลย
 
เขาเองก็ไม่ติดต่อมาเลยด้วย
 
ไหนบอกว่าจะพยายามกลับมาไง
 
ทำไมไม่ทำอะไรเลย
 
เราอยากจะรอ แต่ก็อยากตัดใจไปเลยเหมือนกัน
 
เราจะทำยังไงดี
 
ทำไมมันต้องดาวน์ขนาดนี้ด้วย
 
เราเสียใจนะ
 
จะทำยังไงดีล่ะ
 
คิดทุกวันว่าควรทำยังไง
 
 
ทุกอย่างมันเบลอไปหมด
 
เราว่าการที่ฝ้าเกาะกระจกมันทำให้มองไม่ชัด แต่ก็ดูสวยดี
 
เราว่าการถอดแว่นทำให้ทุกอย่างดูเลือนลาง แต่มันก็สวยดี
 
เราอยากลบฝ้าที่กระจกออกไป แต่เรากลัวว่าภาพที่มันชัดขึ้นนั้น จะไม่สวยตามที่คาดไว้
 
เราอยากหยิบแว่นขึ้นมาใส่ แต่เรากลัวว่าภาพที่มันชัดขึ้นนั้น จะไม่งดงามตามที่คิดไว้
 
เราควรทำยังไงดี
 
 
ช่วยเราคิดหน่อยได้มั้ย
 
ทำยังไงก็ได้ ให้เราแน่ใจว่าสิ่งที่เราตัดสินใจนั้น มันควรจะไปในทิศทางไหน
 
สถานการณ์แบบนี้เราไม่ชอบเลย
 
ทำไม ทำยังไง
 
 
บอกว่าให้ช่วยเราหน่อยไง
 
เราทำคนเดียวไม่ไหว
 
 
สิ่งที่คิดต้องหยุดไว้
 
ควบคุมตัวเองไม่ให้มากไป
 
จะทำยังไงเมื่อมันสาย
 
เรื่องราวมันควรที่จะง่ายดาย
 
ฉันตั้งใจ แต่ว่ามันก็สับสน
 
ฉันควรหยุดรักเธอในตอนนี้
 
 
จริงๆใช่มั้ย
 
เราควรหยุดรักจริงๆใช่มั้ย
 
เราไม่รู้เลยว่า หยุดรักต้องทำยังไง
 
เราไม่รู้เลยว่า รักต่อไป ต้องทำยังไง
 
 
เราเหนื่อยนะ ตื่นมาด้วยความรู้สึกแบบ
 
อึนๆ ทุกวัน
 
คำว่าทำยังไงผุดขึ้นมาในหัวตลอดเวลา
 
เราอยากถามว่ามันถูกแล้วใช่มั้ยที่ทำลงไป
 
 
จริงที่เราอยากถามอ่ะ
 
เราแค่อยากได้รับคำยืนยัน
 
เพราะเรามีคำตอบอยู่แล้ว
 
เราเสียใจจัง
 
ทำไม
ทำไม
ทำไม
ทำไม
ทำไม
 
ออกไปเลย
 
มาทำให้เราเสียใจทำไม
 
ออกไปสิ
 
 
หรือจริงๆ เค้าออกไปแล้ว แต่เราต่างหาก ที่ยังตามเค้าอยู่
 
 
 
คนใจร้าย
 
คนไม่รักษาสัญญา
 
คนโกหก
 
 
อยากย้อนเวลากลับไปตอนเที่ยงวันนั้น
 
ทำไมเราต้องมองตามตอนที่เค้าเปิดประตูเข้าห้อง
 
ทำไมเราต้องใจเต้นแรง หน้าแดง แทบควบคุมตัวเองไม่ได้ตอนที่เข้ามาในห้องแล้วเจอเค้า
 
ทุกอย่างมันเกิดขึ้นตอนไหน
 
 
เราได้เค้ามาเพราะความอย่างนี้ของเค้าไง
 
เค้าเลยจากไปแบบเดียวกัน
 
 
เราเสียใจจัง
 
เราเสียใจที่ทุกอย่างมันเกิดขึ้น
 
เมื่อก่อนเราคิดว่าถึงมันจะจบไม่สวย แต่เราก็มีความสุขกับสิ่งที่ผ่านมา
 
แต่ตอนนี้ เราไม่มีความสุขกับมันแล้ว
 
เราหลอกตัวเองเสมอว่าเรามีความสุข ทั้งๆที่เราเข้ากันแทบไม่ได้เลย
 
เราปล่อยให้ตัวเองมีความหวังขึ้นมาตลอด
 
หวังที่ว่า อย่างน้อย สักวันมันต้องดี
 
 
ความคิดวนเวียนไปมาซ้ำๆ
 
เหมือนผีเสื้อที่เข้ามาติดในห้องนอนของเรา
 
เราเปิดหน้าต่างก็แล้ว
 
เราเปิดประตูก็แล้ว
 
พยายามไล่ต้อนก็แล้ว
 
ผีเสื้อตัวนั้นก็ยังไม่ออกไป แต่ก็ยังบินวุ่นเหมือนหาทางออกอยู่ตลอดเวลา
 
 
เพราะอะไร
 
มีทางออกมากมาย มีตัวช่วยให้ออกไปมากมาย
 
ทำไมไม่ออกไป
 
 
บอกเราสิทำไมไม่ออกไป
 
 
ความฝันที่คิดไว้
ทุกความคิดที่เตรียมไว้
 
พังทลายหมดเลย
 
 

Comment

Comment:

Tweet